Z pewnością pamiętacie również informację, którą podawałam przed kilkoma tygodniami. W dniu urodzin Monarchinii, czyli 21 kwietnia będziemy mieli okazję do spotkania z Autorem książki w Warszawie. Nadarzy się wówczas okazja do rozmowy z Panem Rybarczykiem, który jest znawcą Brytyjskiej Rodziny Królewskiej oraz m.in. spróbowania ulubionych smakołyków królowej. Bliżej spotkania podane zostaną bardziej szczegółowe informacje na temat miejsca i godziny spotkania. Jak poinformowało mnie wydawnictwo Znak, najprawdopodobniej odbędzie się ono w jednym z salonów Empik. Ktoś z Was się wybiera?

Jeszcze w tym tygodniu na blogu znajdziecie recenzję książki Niegrzeczne księżniczki, a niedługo po niej biografii królowej.

Kolejny konkurs dobiegł końca, a  ja ponownie miałam problem z wyborem zwycięskich prac. Dotarło ich 20, a większość z nich opowiadała o księżnej Sofii, jedna z nich o królowej Silvii, jedna o księżniczce Madeleine i trzy o księżniczce Victorii. Decyzja była bardzo trudna a ją z przyjemnością nagrodziłabym wszystkie nadesłane prace. Ale cóż, czas przejść do wyników. Kolejność prac jest przypadkowa.

Wczoraj minęło 40 lat od zaręczyn króla Karola Gustawa i królowej Silvii to najlepszy czas na powrót serii "Czarodziejskie klik". Pierwszą część znajdziecie tutaj - KLIK.

***

2 września 1972 roku Karol Gustaw udał się do Hamburga na przyjęcie urodzinowe Leopolda von Bismarck. Następnego dnia do Kilonii, gdzie wraz z wujem śledził Olympic Sailing, i odwiedził swój stary statek szkoleniowy Sokół, który był tam z okazji rocznicy. Panowie odwiedzili także klub nocny w towarzystwie dwóch nieznanych pań. Wreszcie 7 września wrócił promem do Szwecji. W tym samym czasie Silvia kontynuowała swoją pracę. Wczesnym rankiem 5 września grupa terrorystyczna Czarny Wrzesień porwała palestyńskich sportowców. Silvia bardzo przeżyła ten czas i jak twierdzą świadkowie nie mogła powstrzymać łez i na kilka chwil zamknęła się w swoim biurze. Pracę zakończyła 11 września. Nic nie wiadomo na temat tego jak rozwijała się w tym okresie znajomość pary. Wymienili się numerami telefonów i rozmawiali ze sobą codziennie. Silvia podarowała nawet Karolowi Gustawowi swoją fotografię, którą postawił na szafce przy łóżku.

21 października Silvia przeszła poważny wypadek samochodowy. Jej Volkswagen został uderzony od tyłu. Została przyjęta do szpitala Kohlgrub, 10 mil od Monachium, gdzie spędziła trzy tygodnie. Przyszła królowa doznała urazu kręgów szyjnych, przez resztę życia będzie przez to cierpiała na ból kręgosłupa i migrenę. W czasie pobytu w klinice odwiedzał ją przyjaciel Wilk Auler, który prawdopodobnie liczył na ślub z Silvią. Wszystko wskazuje na to, że wiedział o spotkaniach ze szwedzkim następcą tronu, co miało doprowadzić do poważnej sprzeczki między nim a panną Sommerlath. Leżąc w szpitalu próbowała podjąć decyzję dotyczącą swojej przyszłości, z kim powinna się związać z przyszłym królem czy dyrektorem?

Prawdopodobnie do końca 1972 roku pozostała na zwolnieniu lekarskim. W listopadzie 1972 roku Karol Gustaw odbywał praktyki w banku Hambro w Lonynie. Silvia odwiedziła go pod koniec miesiąca, co nie uszło prasie. Para odwiedziła razem, mieszkającą w Anglii, księżniczkę Margarethę i jej rodzinę. 28 listopada zmarła księżna Sybilla, Silva od razu złożyła kondolencje rodzinie królewskiej, wtedy para postanowiła być razem, ale dopiero po zakończeniu żałoby, która potrwała sześć tygodni. Od 27 grudnia do 9 stycznia Karol Gustaw był na prywatnych wakacjach w Monachium i Klosters, możliwe, że wtedy również spotkał się z Silvią. Pewnym jest, że od 16 do 28 lutego 1973 roku byli razem na wakacjach w Zermatt, pod Matterhorn oraz, że w dniach 20-23 kwietnia spędzili razem Wielkanoc w Storlien. Silvia dotarła na miejsce przez Norwegię, dzięki czemu nie wzbudziła zainteresowania prasy i dołączyła do rodziny królewskiej.

Tradycyjnie w Wielką Sobotę Karol Gustaw wziął udział w Högfjällshotellet, podczas którego odbywają się tańce i różne konkursy. Silvia znalazła się w tle jednej z fotografii wykonanych tego dnia, co ciekawe została na nie zidentyfikowana znacznie późnej. W tym czasie Karol Gustaw zakończył swój związek z Liv Porjé i krótkotrwały romans z Lone Østergård. Silvia również zerwała z Auler'em, para była nawet widziana podczas kłótni na publicznym basenie w Monachium.

W dniach 1 - 5 czerwca Silvia i Karol Gustaw byli w Monako na Grand Prix. Amerykańskiemu fotografowi udało się zrobić zdjęcie parze i zidentyfikować "dziewczynę" księcia. Para zatrzymała się w Hotel du Paris, gdzie miała odbyć się szalona impreza: "O północy wszyscy mężczyźni wskoczyli nago do basenu. Dziewczyny  nie chciały tego zrobić, bojąc się fotoreporterów." Adiutant księcia zaprzeczył, że uczestnicy imprezy pływali nago: " Jedynymi prawdziwymi faktami jest uczestnictwo w imprezie i kąpiel w basenie." Svensk  Damtidning chciał wykupić zdjęcia, jednak negatywy były w Nowym Jorku, udało się je kupić, ale ostatecznie wysłano złe zdjęcia.

Prawdopodobnie od 25 do 30 czerwca Silvia mieszkała na Djurgarden z księciem Bertilem i Lilian Creig. Późnej w lipcu przybyła ponownie do Szwecji, tym razem na Olandię, do Solliden. Karol Gustaw zorganizował tam wielkie przyjęcie dla najbliższych przyjaciół ze Szwecji i oficjalnie przedstawił im swoją nową dziewczynę. Następca Tronu był nie do poznania : "nie mógł oderwać od niej oczu. Uśmiechał się do niej cały czas i szukał wzrokiem jej oczu. Trzymali się za ręce i mogli siedzieć cicho przez wiele godzin. Niektórzy przyjaciele byli tym zirytowani, ale ci dwoje byli tacy zakochani".

Karol Gustaw nie ukrywał się szczególnie ze swoją dziewczyną. Fotograf Oscar Hedlund i rysownik Martin Lamb zauważyli księcia na stacji benzynowej w Borgholm, w samochodzie z nim siedziała młoda dziewczyna:

„Mianowicie w sportowym samochodzie siedział Następca Tronu Szwecji. I nie tylko to. Obok niego siedziała Młoda Dama w żółtej sukience w cytryny i pokazała nam swój najbardziej olśniewający uśmiech, ale nie mogliśmy wiedzieć kim jest. Jedyne, co wiedzieliśmy to, to, że książę jest przecież stałym elementem prasy, uznaliśmy, że ta sytuacja to bzdura. Byliśmy zbyt głupi, żeby zrozumieć wartość nowej nieznajomej pani w sukience w żółte cytryny.”

Francuski Blog, dziękuję Marie

Była to pierwsza okazja do zrobienia zdjęcia przyszłej parze królewskiej, kolejna nadarzyła się niedługo późnej. W lecie 1973 roku, niezależny fotograf Bertil Jigert został oddelegowany przez magazyn "Ladies Home Journal" do Borgholm, aby śledzić letnie wydarzenia. Z własnej inicjatywy został na Olandii dzień dłużej, aby sfotografować króla z kilkoma przyjaciółmi w błękitnym Porsche. Chociaż trudno było za nim nadążyć opłacało się. Pasażerowie wysiedli z samochodu, a z królem została tylko jedna osoba - młoda brunetka. Kilka kilometrów dalej Karol Gustaw stanął na, tej samej, stacji benzynowej w Borgholm aby zatankować. W tym czasie Bertil Kigert wykonał historyczne zdjęcie Silvii Sommerlat, które do dziś jest najczęściej omawianym zdjęciem przyszłej królowej. Wówczas nikt jeszcze nie wiedział kim ona jest. Para udała się do Jägersro a następnie Falsterbo. Zatrzymali się w prywatnej willi. Silvia nie wzięła udziału w meczu derby, ale późnej dołączyła do Karola Gustawa na obiedzie z jego przyjaciółmi. Na miejscu była także szkolna przyjaciółka króla, Charlotte Klingspor, monarcha tańczył także z kilkoma innymi dziewczynami, ale nagle zniknął za filarem aby kogoś objąć. Około godziny 4.00 para została zauważona całując się za parasolem. Jeszcze tej nocy udało się zrobić zdjęcie Silvii Sommerlath w sukni w kwiaty. Po krótkim wypadzie wrócili do Solliden, gdzie 3 sierpnia księżniczka Christina świętowała swoje 30 urodziny. Silvia spotkała wtedy kolejną przyjaciółkę króla, jeszcze z czasów szkoły - Metę Bergqvist, która miała rozwiać jej wszelkie wątpliwości co do Karola Gustawa. "On jest bardzo szczery i odważny, ale, prawie wszyscy zgadzają się, że Karol Gustaw jest bardzo skryty i trudno naprawdę dowiedzieć się czegoś o jego życiu. Nie wystarczy, że zna go zaledwie rok. Trzeba być z nim blisko od lat, aby uzyskać jasny obraz jego osobowości. A jednak jest spontaniczny i bezpośredni w kręgu przyjaciół."

Latem niezależni dziennikarze pracowali nad zidentyfikowaniem nowej dziewczyny króla. Punktem wyjścia była fotografia Jigertsa z Porsche i zdjęcie brunetki w sukience w kwiaty z Falsterbo. Było oczywiste, że coś jest na rzeczy. W sobotę rano, 25 sierpnia lub 24 września, Svensk Damtidning otrzymał tajemniczy telefon ze wskazówką: nowej dziewczyny króla trzeba szukać w Monachium. Co ciekawe wielu przyjaciół Karola Gustawa nie wiedziało o niej nic więcej poza tym, że pochodzi z Niemiec. Veckojournalen dostał cynk, że Silvia jest córką jakiegoś niemieckiego księcia, a w jej nazwisku jest coś z "latem" [sommer - po niemiecku lato]. Jednak nie udało się znaleźć takiego nazwiska wśród niemieckiej szlachty. Znajomi Silvii wiedzieli tylko, że jest w związku ze Szwedem. Dziennikarzom udało się ustalić, że pracuje w Uddeholm. Dostali nawet adres Silvii w Monachium, jednak w tym czasie zmarł Gustaw VI i sprawa ucichła. Dziennikarz z niemieckiego "7 Tage" Norbert Loh jako pierwszy "zidentyfikował" przyszłą królową, dzięki wspólnym znajomym. Odwiedzając rodzinę Blase, z którymi Silvia od lat się przyjaźniła przeglądał rodzinny album i na jednym ze zdjęć rozpoznał dziewczynę.

Bild am Sonntag jako pierwszy odkrył królewski romans, ale nie udało mu się zdobyć danych Silvii. Lars Ericsson ze Svensk Damtidning udał się do Monachium, gdzie wraz ze zdjęciem Silvii przez kilka dni chodził wokół dyskotek i klubów. Barman w The Yellow Submarine w pobliżu Stadionu Olimpijskiego wiedział, kim była i znalazł jej numer książce telefonicznej. Ericsson zadzwonił do niej jeszcze tego samego wieczoru i poprosił o spotkanie. Silvia nie zgodziła się na spotkanie, prawdopodobnie Karol Gustaw wyperswadował jej ten pomysł. Następnego dnia Ericsson i fotograf Carl Hesslefors szukali jej pod domowym adresem. Udało im się spotkać tylko jej sąsiada, Jürgena Schröder, radcę prawnego lokalnego komitetu Olimpijskiego. Przedstawił się jako jej prawnik i powiedział tylko, że Silvia: "Lubi dzieci, mówi w kilku językach i jest naszą najlepsza hostessą. Lubi operę i jest bardzo towarzyska." Ericsson zadzwonił znowu w nocy, tym razem udało mu się umówić z Silvią na wywiad.

Następnego dnia Silvia pojawiła się w restauracji Mövenpick ubrana w "kurtkę jeansową i spodnie". Podobnie jak wszystkich późniejszych dziennikarzy i fotografów, uderzył go, jej niski wzrost i szczupła sylwetka. Rzeczywiście, nie była wyższa niż 163 lub 165 cm na płaskich butach. Silvia przywitała się jako pierwsza "Witaj Nightingale i gratuluję. Jak udało ci się mnie znaleźć?" Wydała się trochę zaskoczona, kiedy usłyszała jakie to było łatwe. Po latach wyjaśniła, że ten wywiad był jednorazowym wydarzeniem. Ericsson znalazł ją jako pierwszy, a rozmowa stanowiła swoistą nagrodę.

Artykuł na jej temat był bardzo pochlebny: "Wyjątkowo łatwo się z nią rozmawia. Ma ciepłe poczucie humoru, jest przyjazna, ale ma także dowcipną ironię, którą zbywa pytania na które nie chce odpowiedzieć. Jest zdecydowanie bardzo inteligentną kobietą z pięknym i stymulującym temperamentem." Na pytanie czy zdecyduje się zrezygnować z prywatności i stać się na zawsze osobą publiczną nie odpowiedziała. Powiedziała tylko że na pewno może prowadzić "dwa życia" i pozostać wierną swojej osobowości. Na prawej dłoni Silvii połyskiwał złoty pierścionek, nie dopytywano się skąd pochodzi, ale niemal wszyscy podejrzewali potajemne zaręczyny.

Kilka dni późnej rodzice przyszłej królowej również udzielili wywiadu. Walther Sommerlath, który: "bardzo kocha córkę, ma równie kolosalny temperament, jest pełen humoru, ciepła i jest dowcipny. Jest również uczciwy i szczery". Jak mówił o swojej córce: "Ma silny charakter, ale zasady nie znaczą da niej wiele. Niektórzy ludzie nigdy nie są przygotowani do improwizowania i zmian, ale ona jest. To czyni ją elastyczną, mobilną, a więc jesteśmy do siebie podobni." Czy poślubi księcia? "Naturalnie wybierze to, co chce - miłość. Nigdy nie starałem się wpływać na nią w żadnym kierunku."

W tym czasie pojawiało się wiele spekulacji na temat tego, jak i kiedy rozpoczął się związek Silvii i Karola Gustawa. Niemiecki 'Dziennik" twierdził, że natychmiast po pierwszym spotkaniu. Rok późnej ten sam dziennikarz mówił: "To hit. Na początku myślałem, że to nieprawda. Nikt nie wiedział kim ona jest. Silvia Sommerlath. Zwykła dziewczyna, która mieszkała w Monachium może zostać królową Szwecji!". Księżniczka Brigitta udzieliła krótkiego wywiadu, na pytanie o brata i związek miała powiedzieć: "Niech się dobrze bawi, a na koniec ożeni." Czytając te słowa odnosi się wrażenie, że nie miała na myśli nikogo specjalnego. Koledzy pytani przez dziennikarzy odpowiadali zawsze podobnie: "Podczas Olimpiady Karol Gustaw spotykał się z nią na co dzień. Naprawdę wydawała się zakochana. Anie nigdy, nic nie powiedziała. Jest bardzo dyskretna." Z kolei Król w ich mniemaniu: "Wydawał się taki nieśmiały, prawie chłopięcy. Zaskoczyła go miłość do Silvii."

"To było niesamowite zobaczyć, jak miłość ją zmienia. Naprawdę myślałem, że zrobiła chłodne wrażenie. Ale z dnia na dzień stawała się inną osobą. Każdy kto o nich wiedział, wiedział, że to tak samo ważne dla obojga."

Witajcie! Dzisiejszego wieczoru przychodzę do Was z pierwszym konkursem w tym roku. Tym razem będziecie mogli wygrać trzy egzemplarze książki "Niegrzeczne księżniczki" ufundowane przez wydawnictwo Znak Horyzont. Jak wiecie swój egzemplarz otrzymałam w dniu premiery i już powoli dobiegam do końca książki. Abyście Wy również mogli przeczytać tą świetną pozycję wystarczy odpowiedzieć na pytanie:

Która szwedzka "księżniczka"/ który szwedzki "książę" jest Twoją/Twoim ulubioną/nym? Dlaczego?

Jak spędziłabyś z Nią/Nim dzień?

Uwaga! Można napisać o królowej, królu, Victorii, Danielu, Sofii, Carlu Philipie, Madeleine, Chrisie lub dalszym członkiem rodziny. Określenie księżniczka/książę w żadnym wypadku Was nie ogranicza. Praca powinna zawierać od 100 do 300 słów. Prace krótsze niż 100 słów nie będą brały udziału w konkursie.

Konkurs trwa od piątku 11.03. do poniedziałku 14.03. do godziny 20.00

Pracę należy wysyłać na adres e-mail: ksiezniczka_blog@interia.pl 

Przed wysłaniem pracy proszę o zapoznanie się z poniższym regulaminem i zastosowanie się do niego.

Dzisiaj swoją premierę ma książka autorstwa Lindy Rodriguez McRobbie pod tytułem "Niegrzeczne księżniczki". Koło południa w skrzynce na listy znalazłam swój egzemplarz "Księżniczek" ufundowany przez wydawnictwo Znak Horyzont. Jak możemy przeczytać na okładce:

Już na pierwszy rzut oka książka robi wrażenie. Przede wszystkim uwagę przykuwa jej grubość (348 stron) i ciekawa okładka. Z tego co zdążyłam zauważyć kartkując książkę, rozdział nie są długie, podzielono je na idealnie opisujące poszczególne księżniczki podtytuły: 

Księżniczki, które prowadziły własne wojny

 Księżniczki, które przejmowały władzę w świecie mężczyzn

Księżniczki, które knuły i spiskowały

Księżniczki, które dokonywały kontrowersyjnych wyborów

Księżniczki, które używały życia na całego

  

Księżniczki, które zyskały sławę dzięki ekscesom seksualnym

Księżniczki, które oszalały lub były bliskie szaleństwa

 Będziemy mogli przeczytać m.in. o: 

księżniczce, która została piratem, księżniczce, która dowodziła powstaniem (z synem na plecach),  księżniczce, która miała wiele "konkubin",  księżniczce-stalkerce,  renesansowej księżniczce mafii, punkowej księżniczce, która założyła spółkę czy księżniczce, która przestraszyła papieża. Trzeba przyznać, że same tytuły poszczególnych rozdziałów zachęcają do lektury. Spis treści (ukazujący wszystkie księżniczki), jak również fragment książki znajdziecie w wersji demo na stornie wydawnictwa - KLIK.

 Dzięki uprzejmości wydawnictwa Znak Horyzont otrzymałam dzisiaj egzemplarz tej książki w celu jej zrecenzowania. Tak więc zabieram się za czytanie, aby już niedługo przedstawić Wam rzetelną ocenę "Niegrzecznych księżniczek".

kungahuset.se

Doczekaliśmy się! Dwór królewski wydał pierwsze zdjęcie malutkiego księcia Oscara. Chłopiec ma zaledwie pięć dni, a już zdąrzył zelektryzować całą Szwecję. Z najdalszych zakątków kraju (i świata) do Zamku Królewskiego napływają coraz to nowe prezenty, od kocyków, przez zabawki po słodycze. W różnych prowincjach można kupić najróżniejsze torty i ciasta nazwane imieniem księcia, a na okładkach wszystkich gazet można zobaczyć książęcą rodzinę.
Wszyscy z niecierpliwością oczekiwaliśmy pierwszych zdjęć najmłodszego członka Szwedzkiej Rodziny Królewskiej, który, jak twierdzi położny, wygląda jak  starsza siostra. Jak się okazuje miał on rację. Nie kłamał również tata księcia stwierdzając, że chłopiec, "na szczęście wygląda jak mama". Fotografie Oscara wykonała dumna mama, księżniczka Victoria. Kiedy w 2012 roku na świat przyszła księżniczka Estelle, również rodzice wykonali pierwsze oficjalne zdjęcia córeczki, wówczas zrobił je książę Daniel. Z kolei na początku kwietnia możemy spodziewać się pierwszej sesji zdjęciowej małego księcia (tak jak było w przypadku Estelle) z rodzicami i siostrą.

Dzisiaj przyjrzymy się kolejnej mniej znanej członkini Szwedzkiej Rodziny Królewskiej.

Dagmar Bernadotte urodziła się 10 kwietnia 1916 roku, jako córka hrabiego Carla Oscara Bernadotte i Marianne de Geer. Jej dziadek ze strony ojca (książę Oscar) był drugim synem króla Oscara II i bratem króla Gustawa V (po nim panował Gustaf Adolf, a następnie Karol Gustaw - obecny król). Ojciec Dagmar zdał maturę w Sztokholmie i rozpoczął pracę jako podporucznik w Livregementets dragoner w 1911 roku. Kilka lat późnej przeniósł się na małą farmę w Malmö. W latach 1925-1944 pracował w zarządzie powiatu Uppsala, był także członkiem Szwedzkiej Królewskiej Akademii Górnictwa i Leśnictwa czy Stowarzyszenia Rolniczego Uppsali. W 1915 roku poślubił Marianne de Geer, z którą rozwiódł się w 1935 roku po dwudziestu latach małżeństwa. 10 kwietnia 1916 roku na świat przyszło ich pierwsze dziecko - Dagmar Ebba Marta Marianne Bernadotte. Dwa lata późnej Nils Carl Oscar, który zmarł w wieku dwóch lat. Najmłodsze rodzeństw Dagmar to Oscar Carl Emanuel i Martha Elsa Catharina, którzy żyją do dnia dzisiejszego. Miała także przyrodniego brata Craesa Carla Bernadotte, z drugiego małżeństwa jej ojca z Gertą Borjesson.

Chociaż Dagmar żyje blisko rodziny królewskiej jest mało znana. Sama przyznaje, że nie chce stać w światłach reflektorów i nie chce, aby ktoś uważał, że jest "w jakiś sposób niezwykła". Od 25 lat mieszka w domu spokojnej  starości w pobliżu Drottningholm. Przeniosła się tam po śmierci swojego męża. Swoje dzieciństwo spędziła w Frötuna Gard, a w wieku 14 lat przeniosła się do Sztokholmu, aby móc się dalej kształcić. Zamieszkała wraz z dziadkami, księciem Oscarem i i Ebbą. Byli oni lekko po siedemdziesiątce i stali się bardzo religijni. Dagmar była trzymana w ryzach przez cały okres mieszkania z nimi. Jak opowiada hrabina "Nie pozwalali mi robić wszystkiego. Pójście do kina było grzechem". Jako, że jej dziadek był bratem króla Gustawa V Dagmar dużo czasu spędzała z rodziną królewską i blisko zaprzyjaźniła się ze starszym o dziesięć lat kuzynem, księciem Gustawem Adolfem (zmarłym tragicznie w 1947 roku ojcem króla Karola Gustawa). Książę często odwiedzał ją kiedy studiowała na Uniwersytecie w Uppsali. Oboje kochali polowania. Dagmar strzelała po raz pierwszy w wieku 13 lat, książę Gustaw Adolf szedł na polowanie na bażanty, a hrabinie pozwolono do niego dołączyć. Jak opowiada Dagmar, "Książę Gustaw Adolf był bardzo sztywny, nieśmiały i poprawny. Ale spędziliśmy razem wspaniały czas, świetnie się razem bawiliśmy. Potrafił być otwarty i szczęśliwy kiedy spędziliśmy razem czas". Dagmar została nawet jedną z druhen na ślubie Gustawa Adolfa i Sybilli w Koburgu. Nie pamięta jednak wiele z tej uroczystości. Pamięta jednak, że narzeczeni dużo czasu przed ślubem spędzali w Frötuna Gard, aby lepiej się poznać. "Byli bardzo zakochani, ale wtedy tego nie rozumiałam, bo byłam dziecinna. Spędziliśmy razem dobry czas. Byli wspaniałym małżeństwem i było mi bardzo smutno, kiedy zginął".

Hrabina ma małe problemy ze słuchem i wzrokiem, ale poza tym czuje się dobrze. Jeszcze pięć lat temu sama prowadziła samochód. Dagmar jest oczywiście gościem na królewskich ślubach i chrztach.Pojawiła się w październiku na chrzcie księcia Nicolasa, a w czerwcu nie zabrakło jej na ślubie księcia Carla Philipa i księżnej Sofii. Ostatnią okazją do zobaczenia hrabiny było Te Deum po narodzinach księcia Oscara w czwartek.

Jak sama przyznała jest blisko z rodziną królewską, a przede wszystkim z księżniczką Victorią, "mam z nią dobry kontakt. Będzie wspaniałą królową, tak jak jej matka, królowa Silvia". Dagmar jest nestorką rodu Bernadotte i za miesiące świętować będzie 100 urodziny. Jak przyznaje, nie myśli o tym, że jest najstarsza w rodzinie. Swoje urodziny chce spędzić z rodziną i nie chce aby wokół tej uroczystości robiono sensację.