Kiedy skończyła 23 lat była jedną z najlepszych partii w Europie i wraz 18 letnią siostrą wiodła prym na brytyjskim dworze królewskim. Edward VII, ukochany wuj księżniczek Connaught, nadal widział je jako małżonki monarchów. Dlatego też w styczniu 1905 roku książę i księżna Connaught wraz z córkami udali się w podróż do Portugalii, aby poznać tamtejszych książąt. Na miejscu zostali przyjęci przez króla Karola i królową Amelię Orleańską, których synowie, Luis Filipe, książę Braganza, i książę Manuel, mieli zapewnić rozrywki młodym księżniczkom. Portugalczycy już wtedy oczekiwali, że Margaret zostanie przyszłą królową Portugalii.

Margaretha interesowała się również sztuką i była wielbicielką twórczości Claude'a Moneta. Ponadto była zdolną malarką i uwielbiała fotografować. W prezencie ślubnym małżonkowie otrzymali piękny pałac Sofiero, wtedy też Margaretha zainteresowała się ogrodnictwem. "Dawno, dawno temu był pałac, zbudowany w Skanii, miał jeden z najpiękniejszych widoków na świecie. Ale kiedy otrzymaliśmy Sofiero, nie było tam prawie żadnych kwiatów i roślin. Całe to miejsce przypominało bardziej zaczarowany las, gdzie spały bajkowe księżniczki. Może to był miłe dla nich, ale my chcieliśmy czegoś innego, czegoś więcej i tak szybko jak to możliwe zaczęliśmy myśleć jak upiększyć naturę w tak pięknie położonej posiadłości" - pisała Margaretha. Książęca rodzina spędzała tam letnie miesiące i wracała na zimę do Sztokholmu. Księżna Skanii włożyła wiele pracy w ogrody posiadłości. Utrzymano je w stylu angielskim, a dzieci również uczestniczyły w pracach nad jego renowacją. W 1915 roku Margaretha jako Kronprinsessan Margaretha opublikowała książkę "på Vår Trädgård Sofiero" ("Nasz ogród w Sofiero"), a dwa lata późnej "Z kwiatowego ogrodu" ilustrowaną własnymi rysunkami i zdjęciami. Swoją miłością do ogrodnictwa zaraziła swoje dzieci, a przede wszystkim jedyną córkę. Po latach Ingrid, już jako królowa Danii, sama zaprojektowała park przy Zamku Graasten. W Sofiero Margaretha zasadziła również mirt, który sprowadziła z Anglii, do dnia dzisiejszego panny młode ze szwedzkiej rodziny królewskiej noszą w dniu swojego ślubu we włosach "mirt z Sofiero". To właśnie księżna Skanii stała się pionierką ogrodnictwa w Szwecji, na wystawie w Malmö w 1914 roku osobiście zasadziła piękne kwiaty przed pawilonem królewskim, który teraz nosi nazwę jej imienia.  Praca jaką wkładała w ogrodnictwo miała ogromne znaczenie dla rozwoju tej dziedziny w całym kraju.

W trakcie pierwszej wojny światowej stworzyła stowarzyszenie wspierające Czerwony Krzyż pod nazwą Kronprinsessans Centralförråd för landstormsmäns beklädnad och Utrustning ("centralna przechowalnia odzieży i sprzętu domowego dziedzicznej księżnej"), które organizowało i szyło odpowiednią bieliznę dla szwedzkich sił zbrojnych. Gdy zaopatrzenie w parafinę niebezpiecznie zmalało w listopadzie 1917 roku Margaretha zorganizowała zbiórkę świec, a niedługo po tym utworzyła program szkoleniowy dla dziewcząt. Działała również jako pośredniczka dla rodzin rozdzielonych przez wojnę, dzięki jej pomocy przesyłano prywatne listy i przekazywano wnioski o śledzenie mężczyzn zaginionych w akcji. Pomagała więźniom i jeńcom wojennym w całej Europie. Zorganizowała Margaretainsamlingen De de fattiga ("zbiórka pieniędzy dla biednych Margarethy"). Pod koniec wojny, kiedy demokracja w Szwecji była bezpieczna Margaretha była gotowa do wprowadzania reform w nowej ojczyźnie, spotkała się jednak z niechęcią teściów, króla Gustafa V i  królowej Victorii, którzy wyznawali stricte pro niemieckie poglądy.


W 1919 roku Margaretha zaczęła mieć problemy z uszami. Był to początek problemów zdrowotnych, w trakcie ciąży z szóstym dzieckiem zachorowała na ospę i cierpiała z powodu strasznych dreszczy. Zmarła 1 maja 1920 roku w ósmym miesiącu ciąży, mając 38 lat. Dzień pogrzebu niedoszłej królowej ogłoszono dniem wolnym od pracy, a sam premier Szwecji, Hjalmar Branting, stwierdził "słońce zaszło w sztokholmskim Zamku". Margaretha została pochowana na królewskim cmentarzu w Hadze w Solnej w Sztokholmie. W dniu 3 listopada 1923 roku Gustaf Adolf poślubił w Pałacu St. James Louise Mountbatten (ciotkę księcia Edynburga, Filipa). Gustaf Adolf został królem Szwecji w październiku 1950 roku i panował, aż do swojej śmierci w dniu 15 października 1973 roku.